Tepebaşı’nda "Borç ve Arsa" Polemiği: 6 Milyar TL’lik Mal Varlığı Tartışma Yarattı

Tepebaşı Belediyesi Mayıs Ayı Meclis Toplantısı’nda 2025 yılı bütçe kesin hesabı görüşülürken, AK Parti ve CHP grupları arasında "tüketen belediyecilik" ve "yönetilebilir borç" kavgası çıktı. CHP’li Atilay Dalgıç’ın belediye borçlarını 6,2 milyar TL’lik gayrimenkul değeriyle kıyaslaması, "Araziler satışa mı hazırlanıyor?" sorusunu gündeme getirdi.

CHP’li Dalgıç: "Belediyenin 6 Milyar TL’lik Arsasının %13’ü Tüm Borcu Kapatır"

Tepebaşı Belediyesi’nin 2025 mali yılı bütçe kesin hesabının oy çokluğuyla kabul edildiği meclis oturumu, rakamların ötesinde bir "strateji" tartışmasına sahne oldu. Muhalefetin "üretmeyen belediye" suçlamasına, iktidar kanadı "gayrimenkul zenginliği" savunmasıyla yanıt verdi.

AK Parti: "Yatırım Değil, Tüketim Bütçesi"

AK Parti Grubu adına söz alan Cihan Ertok, bütçenin gerçeklikten uzak olduğunu ve belediyenin kaynaklarını yatırıma yönlendirmek yerine tükettiğini savundu. Ertok, "Harcamalar üreten değil tüketen belediyeciliğe örnek. Bütçenin yatırımdan ziyade tüketime harcandığı görülmektedir" diyerek belediyenin mali disiplinden uzaklaştığını iddia etti.

CHP’den "Gayrimenkul" Savunması

Eleştirilere yanıt veren CHP’li Atilay Dalgıç, belediyenin 1 milyar 300 milyon TL olan toplam borcunun, çeşitli kalemler (kıdem tazminatı, şirket borçları vb.) düşüldüğünde 780 milyon TL seviyesinde "yönetilebilir" bir sıcak borç olduğunu ifade etti. Dalgıç’ın savunmasındaki en dikkat çekici nokta ise belediyenin mal varlığına yaptığı vurgu oldu:

"Belediyenin sırf arazi ve arsa mal varlığı değeri 6 milyar 220 milyon TL’dir. Bunun sadece %13'ünü satarak tüm borcunu ödeyebilir. Önemli olan hizmeti aksatmadan borcu yönetebilmektir."

Dalgıç, belediyelerin her zaman borcu olacağını ve bunun bir işletme mantığıyla değil, kamu hizmeti devamlılığıyla değerlendirilmesi gerektiğini savundu.

"Borç Yönetimi mi, Satış Stratejisi mi?"

Tepebaşı Meclisi’nde dile getirilen bu rakamlar, aslında yerel yönetimin içine düştüğü mali sıkışmışlığın "itirafı" niteliğindedir. CHP’li Dalgıç’ın, borcu belediyenin sahip olduğu arsa değerleriyle kıyaslaması, akıllara sizin de işaret ettiğiniz o kritik soruyu getiriyor: "Belediye, borç batağından çıkış yolu olarak elindeki son arazileri mi görüyor?"

Bir belediyenin borçluluğunu hizmet üretimi veya gelir artırıcı projelerle değil de, şehrin ortak malı olan arazilerin piyasa değeriyle (6,2 milyar TL) meşrulaştırmaya çalışması, liyakatli bir mali yönetim anlayışıyla ne kadar örtüşmektedir? Eğer bir kurum "borcumun %13'ü kadar arsa satarsam sıfırlanırım" mantığına sığınıyorsa, bu durum "hizmet üretmek" yerine "mirasyedi" bir yaklaşıma evrildiğinin işaretidir.

Bu tablo; Eskişehir Büyükşehir Belediyesi’ne bağlı ESKİ’de patlak veren "gizli zam" skandalı ile birleşince daha da karamsar bir hal alıyor. Bir yanda su faturalarına meclis dışı %48,5 gizli zam yaparak halkın cebine el uzatan bir yönetim, diğer yanda borcunu kapatmak için şehrin toprağını/arsasını "teminat" gösteren bir ilçe belediyesi...

Eskişehir’de m³ fiyatı 41,66 TL'den başlayan su faturalarıyla boğuşan vatandaşın; şimdi de liyakatsiz yönetimlerin maliyetini karşılamak için belediye arazilerinin satılma ihtimaliyle karşı karşıya kalması, kentin yönetim ahlakını sorgulatmaktadır. Eğer Tepebaşı ve Büyükşehir yönetiminde; üniversitelerimizin (ESTÜ, Anadolu Üni.) bilimsel disiplini veya küresel şirketlerimizin (ETİ gibi) liyakat odaklı bütçe yönetimi hakim olsaydı; bugün Eskişehirliler "hangi arsa satılacak" endişesini değil, o 6 milyar liralık mal varlığının şehre nasıl katma değer ve istihdam olarak döneceğini konuşuyor olurdu.

Sizce, belediyelerin borçlarını "arsa satışı" ihtimali üzerinden savunması, gelecekte kentin sosyal donatı alanlarının ve yeşil alanlarının yok edilmesine kapı aralar mı?